برفهای آب شده!

برف میروبم من پارو پارو

زیر درخت پر شکوفه ی گیلاس٬

مینهم بر ضیافت شب یلدا

توت تازه چیده وگل یاس.

در خزان زرد و نارنجی

برگ سبزها را میزنم نقشی٬

شال میبافم با نخ ابریشم

از برای دوستم آدم برفی.

مشت مشت مهتاب مینوشم

از لب حوض در شبانه ی بارانی٬

من پی چشمک ستاره میگردم

زیر پای سایه های طولانی.

چشم میگشایم در هر روزم

خواب میبینم به رویا آلوده٬

شب تا اقامه ی صبح می لرزم

در حسرت یک خمیازه دلمرده.

من همان قو هستم و

به صحرا میمیرم٬

ققنوسم و دریاست

فرجام فسانه ی مرگم.

شهره ام من به سقایی پیاله به دست

در دل کویر و قلب برهوت٬

قلمم را میزنم فقط بر آب

در برابر بوم خیره و مبهوت.

برگ سبزی میبرم تحفه

بر در خانه ی درویشان٬

روز و شب با خود میاندیشم

آن ها با هم هیچگاه نمیشوند ایشان.

خرما و شاید حلوا میدهم خیرات

در تمام روز عید های تقویمم٬

مینویسم به صرف الرحمن وصلوات

خود امضا میزنم پای برگه ی ترحیمم.

حال دیگر خداحافظ

گرچه عشقت جوانه اش رویید٬

این هم سلام اول شعرم

که همیشه گل فراموشی می بویید...