جاده ی بی همسفر!
صبح نخست بهم میگه بیا نگیر بهوونه
اگه میخوای که برسه باید باشی دیوونه
منم دیوونه میشم و میام بی بهوونه
دلم داره بهم میگه باز که شدی دیوونه
ظهر میرسه با آفتاب میگه نشستی بی تاب
میگه سکوت رو بشکن فاصله ها رو در یاب
قفل سکوت رو میشکنم که آخه از راه میرسی
میرم به جنگ فاصله اگه نخواد تو برسی
غروب میشه نشستم بغض گلوم یه سدٌه
هنوز چشام به راهه خیره شدم به جادٌه
جاده ی بی همسفر مسافرش یه باده
ولی بازم من میگم تا شب راه زیاده
شب میرسه بی صدا داد میزنه تو حنجره:
سپیده زد میادش نخوابی پشت پنجره
منم تا صبح نمیخوابم ماه رو نگاه میکنم
سحر که زد به خاطرت د ل به جاده میسپرم
حالا از اون صبح نخست که سر زدش بی نقاب
از آفتابی که پر کرد فاصله مو تا غروب
از اون شبی که تا صبح دل به مهتاب سپردم
یه عمره که میگذره هنوز همسفره جاده م...
"پنج شنبه ی منتظرپاییزی٬ ۳ آذر ۸۴"
