برفهای آب شده!

بازم برگهای رنگی خزوونی

دوباره عصر جمعه و چشمای باروونی

غروب پاییزو اشکای پنهوونی

گم شدنم ٬بدون گذاشتن نشوونی٬

دوباره شب و آسمون بی ستاره

منو اون خلوتی که هوای گریه  داره

شقایقی که یه گوشه کز کرده

مهتابی که رفته و قهر کرده٬

بازم بالشی که خیس از اشکام

لالایی میخونه واسه خواب تنهاییهام

شب و بهت سکوت فریادام

غباری که نشسته رو قاب دیوارام٬

دوباره رنگ زرد و روزای پاییزی

بازم کوچه باغها بدون برگ سبزی

نه برف میادو نه بانگ آوازی

دلم که نداره هیچ شوق پروازی٬

بازم قحطی بارونو خیابون تشنه

دوباره غصه ی همیشگی پشت و دشنه

لبای تو حسرت آب لب چشمه

دستای سردمو دونه واسه کبوتره گشنه٬ 

دوباره نم بارون و آسمون بی رنگین کمون

بعداز ظهره خسته ی جمعه بدون حتی یه مهمون

غربت و اشک و دل نگرون

غریبی وسط یه عالمه نا مهربون٬

بازم فصل سرد و خالی از امٌید

یاد اون شبی که چشام بی دلیل بارید

بوی عطری که روزی در کوچه ام پیچید

حصاری که دور دلم کشیدم و دیگه نپرید٬

بازم تنم که نشسته کناره آتیش

دلم مونده با شبای بی کسیش

قلبمو اون احساس همیشه غریبیش

خاطری گم واسه خاطر بی رنگیش٬

بازم دونه ی برف و آهنگ و یک آه

چشمای گریزون حتٌی از یک نگاه

گونه های خیسم که شدن لنگر گاه

خاطراتی که به سراغم میان گاه به گاه٬

دوباره فروغ و وحشت ترک تنهایی مثل حباب

بازم فریدون و حیرت گذر بی مهتاب

نیما و قبای ژنده٬قفس تنهایی وسهراب

منو تکرار بیهوده ی  سئوالای بی جواب٬

دوباره آسمون گرفته و جاده ی بی برگشت

رفتم٬دیگه هیچ وقت نمی شنوی که اون برگشت

اگر هم روزی سرنوشتم بر گشت

منتظر نمون٬که دلم هرگز پیش تو بر نخواهد گشت...

  "یه جمعه ی خسته ۲۰٬ آبان ۸۴"