برفهای آب شده!

امشب...

hesarebikasiham — Mon, 09 Oct 2006 19:29:18 GMT

امشب پاهای من خسته اند

نفسهایم هم٬

زانوهایم گز گز میکنند بس که نرفته ام

و بازدمهایم

به شماره افتاده اند از نکشیدن٬

به یاد نمی آورم راه رفته باشم با آغازی٬

شروع هایند که می برندم تا آخر

و من حیران

حتی فراموشم میشود هوا را مزه کنم در دهان بسته ام٬

شروع آغازها همیشه پیغامبران هراسند وشک

و آغاز هر پایانی

شروع مینویسد از سر خط سکوت حرفهایم را٬

خسته تر از آنم که تقویمم را مرور کنم

بهر یافتن واپسین هراس٬

تنها میتوانم بگویم کم دارد ازسال٬

امشب بغض میکنم و صبر می آید٬

میگریم و غنیمت٬

و باز من سر به درد دلهایم میخوابم٬

فردا!

دوباره عروسکم از بالش خیس بر میخیزد٬

او نیز پاهایش خسته اند٬

و من میروم آغاز کنم

پایانی تازه را...

"بازم یه شب دوباره....٬۱۱ مهر ۸۵ "

سلام...

hesarebikasiham — Sat, 09 Sep 2006 06:46:18 GMT

برف میروبم من پارو پارو

زیر درخت پر شکوفه ی گیلاس٬

مینهم بر ضیافت شب یلدا

توت تازه چیده وگل یاس.

در خزان زرد و نارنجی

برگ سبزها را میزنم نقشی٬

شال میبافم با نخ ابریشم

از برای دوستم آدم برفی.

مشت مشت مهتاب مینوشم

از لب حوض در شبانه ی بارانی٬

من پی چشمک ستاره میگردم

زیر پای سایه های طولانی.

چشم میگشایم در هر روزم

خواب میبینم به رویا آلوده٬

شب تا اقامه ی صبح می لرزم

در حسرت یک خمیازه دلمرده.

من همان قو هستم و

به صحرا میمیرم٬

ققنوسم و دریاست

فرجام فسانه ی مرگم.

شهره ام من به سقایی پیاله به دست

در دل کویر و قلب برهوت٬

قلمم را میزنم فقط بر آب

در برابر بوم خیره و مبهوت.

برگ سبزی میبرم تحفه

بر در خانه ی درویشان٬

روز و شب با خود میاندیشم

آن ها با هم هیچگاه نمیشوند ایشان.

خرما و شاید حلوا میدهم خیرات

در تمام روز عید های تقویمم٬

مینویسم به صرف الرحمن وصلوات

خود امضا میزنم پای برگه ی ترحیمم.

حال دیگر خداحافظ

گرچه عشقت جوانه اش رویید٬

این هم سلام اول شعرم

که همیشه گل فراموشی می بویید...

باز شب است...

hesarebikasiham — Wed, 16 Aug 2006 14:54:32 GMT

اشتباهی بیش نبود،

گمان میکردم از شب مینویسم،

که تنها،درشب مینوشتم و

این او بود که میگفت مرا و تشریحم میکرد،

بند بند آماسیده ام از هم میگشود و در تاریکی مینهاد مرهمی از سکوت و سپیده ،ابراهیم وار

در شک بندهایم را میخواند،

نو میشدم و فراموشم میشدند آنچه در روشنایی دی بر من گذشته بود.

او بیم داشت خواب بینم نور را و سیاهی اش را تیره بخوانم و من،

آخ که چه کوشیدم گرگ و میش فلق بینم و آغازم را،

مؤمن شوم به تازه شدن،

آنگاه او بی شک پیشم میماند.

شمایی که گفته های در شبم را خواندید ورنجیدید و تاریکم دیدید،

اکنون خورشید است من از نور خواهم گفت:

"دنیا روشن است و زرد،

زرد خورشیدی مایل به خاکستر و شاید هم محو در سیاهی و باز هم منفور.

ساعت ضربه هایش را فریاد نمیکند،

حتی گر برسر مناره رود

و این از هیاهوی انسانهاست.

آری ساعت ضربه هایش را فریاد نمیکند و اما ثانیه ها،

باز صف کشیده اند وذره هایم میربایند و به انتها میروند.

والشمس دعا مینویسد که از جادواش والقمرنیاید ومن چنگ میکشم بر برگهای سپید تا

سیاه شوند ازسر مشق نوری که بدان جریمه شده ام..."

صد حیف،

دیگر روزهایم هم سر به شانه های خدا میگذارند و هق هق میشکافند،

و باز من حب دل دارم به چادری که شب بر این شتاب ها میکشد.

در تاریکی امیدم به سر آمدن انتظار است،

انتظاررسیدن تاریکی و لمس مهتاب وباران ستاره.

دیدی سان ثانیه ها را؟!

دلم که گرفت صلوات ظهر بود و

دلم که نوشت ما فی الزمه مغرب،

و من اکنون به پیشواز غربت لیل میروم.

از روز گفتم و سیاهی را مزه مزه کردیم حال با شب به گفتگو خواهم نشست،

- گمانم این بار تردید نداشته باشد در دمیدن صور اصرافیل،

آخر من مؤمنم به شب. -

میخواهمش لالایی را عمیق تر بسراید،

دیگر روشنایی آرمان شهری نیست که در پی اش ارابه روانه کنم و اسب تازم.

احساس میکنم ورم های روزم التیام میابند،

آری شب است،

اشتباهی نیست،

من باز در شب نوشتم...

خدانگهدارت باد!

hesarebikasiham — Thu, 10 Aug 2006 16:00:18 GMT

:/ آه دامن گیر کدامتان چونین به شعله ام کشیده و شراره ی جوانی ام تا خدا برد.

می شنوی؟

بوی خاکستری روزگار من است٬

یا التهاب خدانگهدارت بادی که باید در کاسه ی آب ریزم و

مسافرم را به ره سپارم.

توفیقی ندارد کدامیک چونین قد بر افراشت در برابر نفس هایم

همچون خفقان آن شب که روح آزرده ات مرا به خدا سپرد.

کاش دانه های برفی که آن شب بر سرمان می بارید ٬می گفتندت٬

آخر خود هرگز نتوانستم بلند بگویم:

"دوستت دارم."

از آن غروب برفی پشیمان نیستم٬

ندامتم از آن روز مومن شدنم به توست٬

روزی که سجده ی شکر رفتم از برای گرمی انگشتانت ٬که بر تار قلبم

حس زندگی می نواخت و شور می گرفت.

تو خواستی ٬ من خواستم

تو خواستی ٬ من صبرم سر آمد

تو خواستی ٬ من نخواستم

تو اصرار کردی و من رفتم ...

ندامتم از آن روز است و از این شب.

چقدر دویدم که از آن روزها دور شوم و اکنون

چقدر آن روزها به این شبم نزدیکند.

عضلاتم کوفته اند ٬ چندین صد شب دویده ام ٬ بیهوده ٬

حال بی رمق تر از آنم که حتی بر زانو تکیه زنم و تو قرآن را از دستانم ببوسی.

این اشک نیست بر مژگانم٬

تنها می کوشم کاسه ی آب را پر کنم - کاسه ی آب معطر از خداحافظی-

می پاشم تا خاک زمین را بخیساند.

آخر گرد قدمهایت که از من دور می شوند چشمانم را می سوزاند٬

نه اینکه بهانه بیاورم نه ٬ این اشک نیست بر مژگانم.

من نیز چون آنان که الیه راجعون را برایشان خوانده اند و گریزشان بطلان است

این شب ها را دویدم تا فاصله گیرم از خاطراتم با تو و چه بیهوده بود فرارم

که من هراسان بودم از دیر رسیدن.

آخر بر ضیافت خداحافظی تو من تنها میهمان بودم.

حال بکوبید پای که آه تان دامن گیرم شد٬

دیگر نکشید آه ٬

که امشب٬ خود ققنوسم و وداع می خوانم ...

"شبی که دانستم تفاوت خداحافظ گفتن را با شنیدنش ..."

تمام شد...

hesarebikasiham — Fri, 28 Jul 2006 09:14:18 GMT

این چهار یکی نیز پنج شد،

پیوسته به حک شده های قبلی.

خطوط یکسانند ایستاده بر جداره ی دنیایم،قبر سردم،

همچون شبها و روزها ی یکسان ایستاده بر دنیایم،قبر سردم.

هر چهار یکی با پنجم دسته ای میشوند به سان بوته های خار سرگردان مزار بی سنگم،

-آخر گوری که در بیابانی تنها،خفته،فاتحه خوانی جز خاشاک ندارد.-

افسوس خشتها جمع نشدند که باشند سنگی بر گور خاموشم،فراموشم،

دریغ لغات جمع نشدند نامی شوند بر گور خاموشم،فراموشم.

هر پنجی چهارهای واپسین را یکی میکند،

هیچ رنجی انسانهای واپسین را با من یکی نکرد،

حتی کنف پوسیده ی کتابچه ی ایام زنده بودنم.

آخرین چوب خط را بر انتهایی ترین چهار میکشم،

تمام شد،

میروم و آرام میگیرم در دنیایم،قبر سردم.

دریغ که در آخرین پنج روز،انسانی نیامد دستی تکان دهد محض بدرقه ام تا گور،

کس اشکی نریخت تا خشکی کفنم گیرد جز کافور،

مردی پیدا نشد تا خشتی زند،بلکه سنگی شود بر این قبر سرد و نمور،

دستی نبود که بسپارد نامم را به خاطر گور.

ای دریغ که در این افسوس ها خود نیز فراموشم شد نامی حک کنم بر شن روان قبرم.

حال دیگر حتی بوته خار بر مدفن بی نام خفته بر بیابانی تنها،

تا چوب خطهایم را شماره کند،

خطوطی که مرا تا تشییع جنازه تنها انیسان بودند...

"یه نیمه شب تلخ٬منو بوته ی خارو گوربی نام فراموش"

کنج اتاق...

hesarebikasiham — Sun, 09 Jul 2006 17:02:18 GMT

آخ چه تنگ است کنج اتاق

که تمام خطوط خواب و بیدار را در خود جای داده٬

عنکبوت با زخمه ای که بر تار پوسیده شده بر آن میزند٬در آغاز خورشید مدام زمزمه میکند:

"اجازه ای نیست بر شکایت"

خود دیدم مهتاب نیز وانگذاردش از آواز٬

دلم مثال این محفل حدودهای سقف است و دیوار با تارتنک٬

تنم تکراری در آیینه٬

آیینه ایستاده روبروی ساعت شنی٬

شنهای تمام شده ربع آنند که مینمایانی٬

تو آن را در چهار ضرب کرده ای٬

آخر اتاقم تنها چهار دیوار دارد و بس٬

چندین شب مرا نیز چونین تکرار خواهی کرد؟!

این لخت خاک گل شده از دم خدایی ٬

کنون مچاله ی درد است٬

اصرارت تنها چروکهای قلبم را زیاده تر میکند٬

آری قلبم مچاله ی درد است٬

آنی بستی بزن بر انعکاس٬

تصویرم را محو کن٬ خودم ٬پررنگتر شود٬

دستی کشم و گرد چهره ات بگیرم٬

آنگاه ببین دلم را٬

ببین پیاله اش لبریز جاده های غربتی است که بدان بن بست شده اند٬

همچون کنج اتاق

که آخ چه تنگ است...

قار قار...

hesarebikasiham — Tue, 13 Jun 2006 13:31:18 GMT

قار قار ٬

اینبار نیز چون دیگر بار٬

تا به کدامین غروب

حریصی به خاطرم آری؟

من خود میدانم٬

میدانم خزان است.

روزگاریست فرو ریخته ام با برگ ریزان نارنجی٬

- شاید هم یک در میان زرد و منفور -

پایین تر که بیایی می شنوی!

تنم بوی خش خش میدهد.

دو تیله ی سیاهت را در برهم زدنی بر نگاه سرخم نشانه بگیر٬

در ذهنت مرور نمی کند رنگ بستر پروازهایت را؟

- آنگاه که در فصل سه اوج میگرفتی -

من عمریست خیره به پاییز مانده ام٬

آری خود میدانم

میدانم خزان است٬

اصراری نیست بر شکوفه

خزان در برم بی پایان است.

قار قار٬

آنقدر خواندی تا هربار٬

شبانی دروغگو دانم گرگ و میش آسمان را٬

گر نشنوم قارقار.

ای سیاه قار قار خوان٬

مترسک نشین غروب هایم ٬

سپیدرو می دانمت٬

ایمان بیاور به من

آنگاه که می گویم:

"آری من خود میدانم

میدانم خزان است"

شاید هم دوست تر میداری بشنوی:

"من خود میدانم

میدانم قار قار ... "

(یه روز بهاری که فرقی با یه غروب پاییزی نداره)

مرگ مات و مبهوت!

hesarebikasiham — Thu, 25 May 2006 18:40:18 GMT

شب رخنه کرده چنگ انداخته بر وجود

خاطرات مسخ و مرده لنگر ذهن بی حد و حدود

آسمان تیره٬ محو و مبهم خفته در قعر رکود

کنج شرجی ٬ در برم عنکبوتی می تند تار و پود٬

بستر پهن بیماری بیمار از مرگ خورده زخم

روزن در دیوار زندانی از نور نابرده سهم

دیوارهای با خشت گلی گل های خشک وهم

پیچک نیلوفری نیاوفر پیچان خشم٬

چشمهای خیره مانده شانه ی خسته از لرزیدن

دستهای تاول زده تاول در کوفتن

قلب سخت همچو صخره سینه به درد آلودن

خیمه ی بغض نشکافته باز بی بازدم دمیدن٬

گیسوان بافته یا که حلقه شده حلقه های تار بی محکومیت

پشت از نامردمی دوتا شده زخمه بر تار عافیت

گونه های استخوانی ٬یخ شده گوش همدم با آوای سکوت

گردن با غم پنبه پر شده مرگ مات و مبهوت ٬

این است تصویر جاده آنکه ره پیمودمش بی حاصل

ترس تنها مانده همسفر ساختم از یک سنگ دل

عکسهای سوخته ٬ دوده مرهمش کردم بر زخم دل

تر شدم از باده مانده از خاک تنم مشتی گل

از فروغ برایم تنها مانده که نه عقل بازم و نه دل

نیز٬ دست به دار از دل این غمزاده

ای امید عبث بی حاصل...

"یه شب تلخ پاییزی ۲۹ آذر ۸۴"

فراموشی...

hesarebikasiham — Sat, 20 May 2006 17:34:18 GMT

شب:

این غریبه ی آشناتر از تن به من٬

همان تاریکی مثل روز روشن٬

سکوتیست که در تمام صفحات ورق خورده ی روزگارم فریادش را میشنوم٬

فریادی آشنا و روشن در سکوت غریب تاریکی هایم.

درد:

این زهر شیرین که هر روز مزه میکنم آن را٬

همان سیلی محکمی که مدام مینوازد روحم و نیز تن را٬

همدم است با تمام شبهای ساکت و با غربت آشنای من٬

همدمی که با سیلی های زهر آلودش٬شیرینی همدل داشتن را می چشاندم.

روزگار:

دروغی که جز راست چیزی نمیگوید مرا٬

افلیجی که له میکند زیر پاهایش مرا٬

بهت از تردیدی که هرگز ٬در گذرانش به خود راه نمیدهد٬حیرانم کرده٬

حیرانیی که دردناک است در شبهای روزگارم.

یاد:

آنکه به خاطر سپردمش اما فراموش شد٬

همان آشنایی که با فراموشی هم آغوش شد٬

تکرار میکند خاطرات آشنا را در ذهن فراموشم٬

تکراری که رنگ شب میزند به روزگار دردناکم.

فراموشی:

آنکه نخوانده از بر کردمش٬

همان نا نوشته ای که بلندبلند از رو خواندمش٬

به یادم میآورد نانوشته های نا خوانایی را که آنقدر خواندمشان از بر شدم٬

چنان از بر شدم که فراموش کردم به خاطر بسپارمشان.

ای روزگار٬

تمنایی دارمت٬

به یادم بسپار فراموشی را٬

چون تنها کالبدم پا در جاده ی فراموشی تواند گذاشت٬

و میدانی که تازیانه های شب دردی ندارد برای تن٬

تنها چیزی که میگذارد به جای زخمهاییست که تن بی جان همیشه در انتظار التیامشان است٬

و این انتظار امید میبخشد من را٬

پس ای روزگار٬

فراموشی را به یادم بسپار٬

فراموشی را به یادم بسپار...

"یه شب بهاری که همه خاطره هامو تموم آدمای گذشته رو فراموش کردم..."

کاش رویا می دیدم

hesarebikasiham — Mon, 08 May 2006 16:00:18 GMT

کاش اینان می دانستند ٬

با هر بار رنجیدنم ٬

با هر بار در خود شکستنم٬

با هر بغضی که تنها غرورم فرو می خواندش٬

هر باری که اشکهای گرم در خلوت نمور و سردم گونه هایم را می نوازد ٬

در هر تاریکی که حاصل بغض های کهنه شده ٬اما نپوسیده ٬روزم را چنگ می زنم٬

در تمام این هر بارها که جسمم مرداب وار در کنارشان سعی می کند زندگی کند ٬
خودم چه از دور می نگرد ایشان را.

کاش اینان می دانستد ٬

که چقدر راه است بین ((من)) و آنکه ((تو)) می خوانندش٬

که چقدر غربت است بین ((من)) و آنکه ((ما) می خوانندش٬

کاش اینان می دانستند ٬

من چه در خواب می بینم شبهایی را که تا سحر بر روی شعرهایم سر می گذارم٬

شعرهایی که سپیده از باران چشمانم محو کاغذ می شوند٬

کاش لااقل اینان می دانستند٬

که من دیگر حتی در خوابهایم هم رویا نمی بینم٬

کاش اینان می دانستند...